یه گوشه ی دنج میخوام


یه گوشه ی دنج مثل...
مثل کجا؟
مثل صندوقخونه ی خونه ی مامان بزرگم؟
مثل یه کلبه توی یه جنگل؟
مثل یه جاده ی تاریک و ساکت؟
مثـــــــــــل چی؟
بذار فکر کنم


آهان یادم افتاد مثل خونه ی دکتر ارنست
همون کلبه ی بالای درخت...
آره جای خوبیه واسم
اون بالا ساکت و بی سر و صدا
من باشم و یه ورق کاغذ و گذشته و آینده
من باشم و ...

به به بی هوا صدای همدم معین پیچید تو خونه
میخوام برم
میخوام برم جایی که دست هیچ احد الناسی بهم نرسه( کاش مادر نبودم)
صدای هیچ بنی بشری تو گوشم نپیچه
میخوام برم یه جا که مجبور نشم به گیجگام فشار بیارم تا خودم و بکشونم



خدا تموم شدم...
همه ی اون شوق و ذوقا یهو رفت از دلم
همه چی پرکشید
فکر کنم دوباره بیفتم...


مثل باد سرد پاییز
غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نفهمید
که چه آفتی به من زد...

باید پاشم به زور خودم و آماده کنم
برم جلوی آینه موهام و شونه کنم
خودم و مرتب کنم
لباس بپوشم اونم از نوع شیکان پیکانش بعد تشریف زهرماریم و ببرم فرودگاه تا استقبال کنم از عزیزی که از مکه اومده
مبادا ناراحت شن
مبادا فکر کنند محل نذاشتم...
قیافه گرفتم
مبادا فکر کنه منم که روم خیلی حساب باز کرده بعد از شنیدن درد و دلاش تنهاش گذاشتم
برای هر یه تیکه از این کارا باید یه دل سیر به خودم بد و بیراه بگم که سبک شم بعد بتمرگم تو ماشین
اونجا که میرم بگم و لبخند ملیحم و تحویلشون بدم که بلـــــــــــه خیلی خوش اومدین
خوش گذشت؟
یاد من کردی؟
به به فلانی چشمتون روشن خانومتون اومدن...
اونم مثل یه عده ی دیگه سر خم کنه و بگه ایشالا قسمت شما بشه
بعد من بگم
هر چی خدا بخواد و از این دست مسخره بازیاااا
بعد یه مزخرف زیر گوشم وز وز کنه که کادو براش چی میگیری؟ یعنی سوغاتی چی اورده؟
خدا به امیر المومنین من مال این خاله زنک بازیا نیستم...

نمیکشـــــــــــــــــــــــــــــــــــم
نمیتونـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
کاش آدما میتونستند برای یه مدت دلبخواه از این دنیا برن بعد اگه دوست داشتند برگردند اگرم نه که...

ای پر از عاطفه در قحط محبت با من

کاش میشد بگشایی سر صحبت با من


هیچ کس نیست که تقسیم شود در اینجا

درد تنهایی و بی برگی و غربت با من


از خروشانی امواج نگاهت دیریست

باد نگشوده لبش را به حکایت با من


خواستم پر بزنم با تو به معراج خیال

آسمان دور شد از روی حسادت با من


بعد از این شور غزل های شکوفا با تو

بعد از این مرثیه و غربت وحسرت با من




فرنــــــــــازم جات خیلی خالیه
چشم انتظار برگشتتم

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري


لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري


آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري


با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري


صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري


عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري


رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري


عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري


روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

مشت مي كوبم بر در .
پنجه مي سايم بر پنجره ها .
من دچار خفقانم خفقان.
من به تنگ آمده ام از همه چيز .
بگذاريد هواري بزنم .

آي !!

با شما هستم .
اين درها را باز كنيد .
من به دنبال فضايي مي گردم .
لب بامي ؛
سر كوهي؛ دل صحرايي
كه در آنجا نفسي تازه كنم .

آه

مي خواهم فرياد بلندي بكشم .
كه صدايم به شما هم برسد .
من به فرياد همانند كسي ؛
كه نيازي به تنفس دارد .
مشت مي كوبد بر در ؛
پنجه مي سايد بر پنجره ها ؛
محتاجم .
من هوارم را سر خواهم داد .
چاره درد مرا بايد اين داد كند .
از شما خفته چند ؛
چه كسي مي آيد با من فرياد كند ؟

توی یه سایتی دور میزدم چشمم خورد به این جمله به نطرم جالب اومد:

هر 39 روز یه بار سراغم و بگیر شاید مرده باشم حداقل به چهلمم برسی...

تقدیم به اونایی که مجبورند پا رو دلشون بذارن تا منطق پیش بره!!



منو ببخش عزيزم كه از تو ميگريزم

مي سوزم و خاموشم تو خودم اشك ميريزم

از لحظه ي تولد سفر تقدير من بود

تنم اسير جاده دلم اسير تن بود



يه قصه ي تازه نيست خونه به دوشي من

هراس دل سپردن عذاب دل بريدن

اگه يه دست عاشق يه شب پناه من شد

فردا عذاب جاده شكنجه گاه من شد



لحظه ي رفتنه دستاتو مي بوسم

بايد برم حتي اگه اونجا بپوسم

منو ببخش منو ببخش كه ناگزيرم

بايد برم حتي اگه بي تو بميرم



دريايي از مصيبت پشت سرم گذاشتم

وقتي به تو رسيدم ديگه نفس نداشتم

من مرده بودم اما دوباره جونم دادي

هم گريه ي من شدي عشق و نشونم دادي



اگه يه شب تو عمرم چشماي من آسوده

همون يه خواب كوتاه زير سقف تو بوده

اگه يه دست عاشق يه شب پناه من شد

فردا عذاب جاده شكنجه گاه من شد



لحظه ي رفتنه دستاتو مي بوسم

بايد برم حتي اگه اونجا بپوسم

منو ببخش منو ببخش كه ناگزيرم

بايد برم حتي اگه بي تو بميرم

یه زمانی انقدر دنیای واقعی بهم فشار اورده بود و خسته م کرده بود که پناه اورده بودم به اینترنت و دنیای مجازی

این روزا دنیای مجازی هم هر روز یه بازی رو میکنه دیگه نمیدونم کجا باید پناه ببرم
امین خوب حرفی تو دلنوشته ش بیان کرد

لعنت به صداقت...

پیوسته دلم ز جور خویشان ریش است
این جور و جفای خلق از حد بیش است
بیگانه به بیگانه ندارد کاری
خویش است که در پی شکست خویش است
خویش است که در پی شکست خویش است
خویش است که در پی شکست خویش است
خویش است که در پی شکست خویش است....

هفت سال گذشت!!
هفت سال از اون صبح لعنتی که چشام فجیعترین و تلخترین صحنه ی زندگیش و دید
وقتی اون روز و یادم میارم و خاطره ش و مرور میکنم یکی دو صحنه آتیشم میزنه


یکیش موقعیه که تا اومدم به خودم بجنبم و بدوام دنبالت یهو دیدم ای دل غافل تو رو دست مردم سر کوچه ای و داری تشییع میشی و میری مسجد محل که آخرین وداعت و با مسجد انجام بدی
همیشه اون صحنه من و یاد این شعر میندازه:

کاروان رفته بود و دیده من

همچنان خیره مانده بود به راه

خنده می زد به درد و رنجم اشک

شعله می زد به تار و پودم آه !

رفته بودی و رفته بود از دست

عشق و امید زندگانی من

رفته بودی و مانده بود به جا

شمع افسرده جوانی من

شعله سینه سوز تنهائی

باز چنگال جانخراش گشود !

دل من در لهیب این آتش

تا رمق داشت دست و پا زده بود...






و یکی دیگه ش موقعی بود که دیدم دارند به آغوش خاک میسپرنت
طاقت نیاورد
چشمام حیا کرد که اون صحنه ها رو نبینه
بیهوش شدم و وقتی به هوش اومدم دیدم ای داد بر من تو تو دل خاک خوابیدی
انگار سالهاست خونه ت اونجاست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


گر در آن جا نمیشدم مدهوش

دامنت را رها نمیکردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت

تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم نبود کسی

هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم

برگ ریزان باغ عشق و شباب

وای بر من ، نداد گریه مجال

که زنم بوسه ای به رخسارت ،

چه بگویم ،فشار غم نگذاشت

که بگویم : خدا نگهدارت !





سالروز همون خاطره های تلخه
آره تلخه
ولی تلخیش و به جون میخرم که یاد تو زنده بمونه

تقدیم به پیشگاه مقدست
پدرم!
عزیزم!
تاج سرم!
تکیه گاهم!

اي به داد من رسيده تو روزاي خود شكستن

اي چراغ مهربوني تو شباي وحشت من

اي تبلور حقيقت توي لحظه‌هاي ترديد

تو شب و از من گرفتي تو من و دادي به خورشيد

اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی

براي من كه غريبم تو رفيقي جون پناهی

ياور هميشه مؤمن تو برو سفر سلامت

غم من نخور كه دوريت براي من شده عادت

ناجي عاطفه من شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من از رگ تو خون گرفته

اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره كه من و دادي نشونم

اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره كه من و دادي نشونم

وقتي شب، شب سفر بود توي كوچه‌هاي وحشت

وقتي هر سايه كسي بود واسه بردنم به ظلمت

وقتي هر ثانيه شب طپش هراس من بود

وقتي زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشیدی

برام از روشني گفتي پرده شب و دريدي

ياور هميشه مؤمن تو برو سفر سلامت

غم من مخور كه دوريت براي من شده عادت

اي طلوع اولين دوست اي رفيق آخر من

به سلامت سفرت خوش اي يگانه ياور من

مقصدت هرجا كه باشه هر جاي دنيا كه باشي

اون ور مرز شقايق پشت لحظه‌ها كه باشي

خاطرت باشه كه قلبت سپر بلاي من بود

تنها دست تو رفيق دست بي‌رياي من بود

ياور هميشه مؤمن تو برو سفر سلامت

غم من مخور كه دوريت براي من شده عادت


همچینم عادت نشد
ولی خوب راضی ام به رضای دوست...